Wat is staking?

Delen
Copied to clipboard!
Wat is staking?
Luister naar het artikel
00:00 / 00:00

Staking houdt het vasthouden van cryptovaluta in een cryptowallet in voor het ondersteunen van de werking van een blockchainnetwerk. In essentie bestaat het uit het vergrendelen van cryptovaluta in ruil voor het ontvangen van beloningen. In de meeste gevallen is dit proces afhankelijk van gebruikers die deelnemen aan blockchainactiviteiten via een persoonlijke cryptowallet, bijvoorbeeld Trust Wallet.

Het concept van staking is nauw verwant aan het Proof of Stake (PoS) mechanisme. Het wordt gebruikt in veel blockchains die zijn gebaseerd op PoS of een van de vele varianten daarop.


Wie bedacht Proof of Stake?

Sunny King en Scott Nadal waren in 2012 waarschijnlijk de eersten die het idee van Proof of Stake en staking introduceerden. Ze beschreven Peercoin als een innovatieve PoS-cryptovaluta. Aanvankelijk was dit gebaseerd op een hybride PoW/PoS-mechanisme, maar geleidelijk werd steeds minder nadruk gelegd op Proof of Work (PoW). Hierdoor konden gebruikers in de beginfase van het project de cryptovaluta minen en zo de blockchain ondersteunen zonder volledig afhankelijk te zijn van een PoS-systeem.

In 2014 ontwikkelde Daniel Larimer het zogenaamde Delegated Proof of Stake (DPoS)-mechanisme. Dit werd voor het eerst gebruikt als onderdeel van het Bitshares-netwerk, maar andere cryptovaluta maakten er ook al snel gebruik van. Larimer staat verder bekend als oprichter van Steem en EOS, twee systemen die eveneens gebruik maken van het DPoS-model.

DPoS laat gebruikers hun saldo inzetten als stemrecht, wat gebruikt wordt om een bepaald aantal afgevaardigden te kiezen. Deze gekozen afgevaardigden beheren de blockchainactiviteiten namens hun kiezers en garanderen zo de veiligheid en consensus op het netwerk. Stakeholders kunnen hun coins eveneens 'staken' en hiervoor periodiek een beloning ontvangen.

Het DPoS-model zorgt over het algemeen voor minder vertraging en een hogere doorvoer van het netwerk (d.w.z. dat er meer transacties per seconde kunnen worden uitgevoerd), omdat het mogelijk is om consensus te bereiken met een kleiner aantal validerende nodes. Aan de andere kant leidt dit ook tot meer centralisatie, omdat gebruikers afhankelijk zijn van een selecte groep nodes.


Hoe werkt staking?

Zoals gezegd draait staking om het in bezit houden van fondsen en daarvoor een beloning te krijgen, terwijl er tegelijkertijd wordt bijgedragen aan het functioneren van een blockchain. Als zodanig wordt staking veel gebruikt op netwerken die het Proof of Stake (PoS)-consensusmechanisme of een variant daarvan inzetten. 

Anders dan Proof of Work (PoW) blockchains die afhankelijk zijn van mining voor het verifiëren en valideren van nieuwe blocks, worden in blocks in een PoS-chain geproduceerd en gevalideerd door middel van staking. Hierdoor kunnen blocks worden geproduceerd zonder dure mininghardware (ASIC's). In plaats van met rekenkracht te concurreren voor het volgende block, worden PoS-validators geselecteerd op basis van het aantal coins dat ze als 'stake' inzetten.

Meestal hebben gebruikers die grotere aantallen coins staken een hogere kans om gekozen te worden als de validator van het volgende block. Daar waar minen met ASIC's een grote investering in hardware vereist, is voor staken alleen een directe investering (en betrokkenheid) in de desbetreffende cryptovaluta nodig. Iedere PoS-blockchain heeft daarvoor een eigen stakingvaluta.

De productie van blocks door middel van staking zorgt voor een hogere mate van schaalbaarheid. Dit is een van de redenen waarom het Ethereum-netwerk uiteindelijk van PoW naar PoS zal migreren met de Ethereum Casper-upgrade.

Sommige chains maken gebruik van het Delegated Proof of Staking (DPoS)-model. Hiermee kunnen gebruikers eenvoudig hun steun aangeven via andere deelnemers aan het netwerk. Met andere woorden, een vertrouwde deelnemer maakt namens andere gebruikers bepaalde beslissingen.

De gedelegeerde validators (nodes) zijn de deelnemers die de meeste activiteiten in en het algemene beheer van een blockchainnetwerk verzorgen. Ze nemen deel aan de processen voor het bereiken van consensus en het definiëren van belangrijke parameters voor het netwerkbeheer.


Netwerkinflatie

Voor sommige netwerken worden de staking rewards of beloningen bepaald als een vast "inflatiepercentage". Dit moedigt gebruikers aan om hun tokens daadwerkelijk te gebruiken (in plaats van alleen te HODL'en). Dit proces verdisconteert de operationele kosten van het netwerk aan alle bezitters van het token.

Stellar verdeelt bijvoorbeeld wekelijks de inflatie aan gebruikers die hun Lumens staken via een staking pool. Een voordeel van deze aanpak is dat het netwerk een vaste of gecontroleerde rente kan uitkeren aan de gebruikers.

Als een gebruiker een jaar lang 10.000 XLM vasthoudt en een on-chain inflatiebestemming specificeert door het ondertekenen van een transactie, ontvangt hij of zij naar verwachting 100 XLM als beloning. Dit vindt plaats in de loop van het jaar tegen een gebalanceerde inflatie van 1% (waarbij het effect van rente op rente wordt genegeerd).

Ook kan de informatie worden getoond aan alle netwerkdeelnemers die nog niet hebben beslist of zij wel of niet willen staken. Dit kan nieuwe gebruikers stimuleren om ook te gaan staken, omdat er een voorspelbare in plaats van een onbekende beloning wordt uitgekeerd als block reward.


Staking pool

Een staking pool wordt gevormd wanneer meerdere houders van bepaalde tokens hun middelen samenvoegen om zo hun kansen op het valideren van blocks en het ontvangen van beloningen te verhogen. Ze combineren hun zogenaamde staking power en delen de eventuele block rewards proportioneel aan hun individuele bijdragen.

Pools zijn het meest effectief in netwerken waar de drempel om deel te nemen, zowel technisch als financieel, relatief hoog is. Vaak vereisen pools veel middelen om op te zetten, te ontwikkelen en te onderhouden. Als zodanig brengen veel aanbieders van pools een percentage van de opbrengst van het staken in rekening aan de deelnemers van de pool.

Daarnaast kunnen pools meer flexibiliteit bieden als het gaat om opnametermijnen, vrijkomsttermijnen en minimale saldi op het netwerk. Nieuwe gebruikers worden daarom aangemoedigd om deel te nemen, wat leidt tot meer decentralisatie van het netwerk.


Cold staking

Cold staking verwijst naar het proces van staking op een cryptowallet die geen verbinding heeft met het internet, d.w.z. een hardware wallet. Netwerken die cold staking ondersteunen, stellen gebruikers in staat om te staken terwijl ze hun geld veilig vasthouden. Echter, als de stakeholder de tokens uit de koude opslag haalt zal hij of zij geen beloningen meer ontvangen. Deze methode is bijzonder nuttig om grote stakeholders in het netwerk in staat te stellen de maximale bescherming van hun geld te waarborgen en tegelijkertijd het netwerk te ondersteunen.


Tot slot

Met steeds meer opties en mogelijkheden voor gebruikers om financieel deel te nemen aan de consensus in en het beheer van blockchains, zal de groei van staking waarschijnlijk de barrières voor toegang tot het crypto-ecosysteem verlagen. Binance wil graag blockchains op basis van Proof of Stake ondersteunen en laat gebruikers direct op Binance.com staken en beloningen verdienen.


Staking op Binance

Binance ondersteunt staking voor meerdere PoS coins, waaronder Stellar (XLM)Algorand (ALGO)NEO (GAS)Ontology (ONG)VeChain (VTHO)Tron (BTT)Komodo (KMD)Stratis (STRAT) en Qtum (QTUM). Je hoeft enkel deze tokens in bezit te hebben op Binance en begint meteen met het verdienen van beloningen!

Loading